مهمان گرامی خوش آمدید، جهت عضویت در سایت و دسترسی به کلیه امکانات آن لطفاً کلیک کنید
چرای دام ها: علت اصلی تهدید و انقراض گونه‌ها
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 1 از مجموع 1
Like Tree3Likes
  • 3 Post By giak

موضوع: چرای دام ها: علت اصلی تهدید و انقراض گونه‌ها

  1. #1
    مدیر تالار
    تاریخ عضویت
    Mar 2014
    ارسال ها
    327
    تشکر
    22
    تشکر 635 بار در 269 پست

    پیش فرض چرای دام ها: علت اصلی تهدید و انقراض گونه‌ها

    برای دیدن سایز بزرگ روی عکس کلیک کنید

نام:  u6600T05.jpg
مشاهده: 2
حجم:  37.9 کیلو بایت
    ما در دوران صنعتی زندگی می کنیم. بیشتر ما در محیط زیست غیرطبیعی محصور شده ایم. این احاطه شدن و تعامل مستمر ما با مصنوعات انسانی، باعث شده تا از وابستگی مطلق خود به محیط زیست بزرگتر، غافل باشیم. هر چیزی كه ما لمس می کنیم، احساس می کنیم، بو و یا مزه می‌كنیم در نهایت از مواد اولیه طبیعی ساخته‌ شده‌اند. این تنوع گونه‌های زیستی بوده که شرایط تکامل و بقای بشر را فراهم ساخته است.

    به اعتقاد دیرین شناسان، طی 500 میلیون سال اخیر، پنج انقراض عمده بر کره زمین رخ داده كه جامعه علمی آن را «انقراض های جمعی» می‌نامد. یكی از مشهورترین این انقراض ها، در حدود 65 میلیون سال پیش رخ داد كه احتمالا مربوط به برخورد یك سنگ آسمانی بزرگ با زمین بود و منجر به پایان حیات دایناسورها شد.

    انقراض‌های جمعی معمولا به صورت طبیعی هر 100 میلیون سال یكبار رخ می‌دهند و مدت زمانی طولانی پس از وقوع آنها باید بگذرد تا زندگی به روال عادی باز گردد. و بازگشت زندگی طبیعی، به این صورت است که گونه های جدیدی از حیات ظاهر می شوند نه اینکه گونه های قبلی باز می گردند.به عبارتی ساده‌تر، انقراض گونه ها همیشگی است.

    زیست شناسانی كه در نظرسنجی موزه تاریخ طبیعی آمریكا در نیویورك شركت كرده بودند اعتقاد داشتند كه ما در حال حاضر در اواسط ششمین انقراض جمعی زمین هستیم، و این انقراض، سریع ترین انقراض در تاریخ سیاره زمین است حتی سریعتر از زمانی كه دایناسورها از بین رفتند. اما این انقراض به سبب برخورد یك سنگ آسمانی با زمین پدید نیامده بلكه عامل آن، یك موجود دو پا است كه خود را اشرف مخلوقات می‌داند.

    هر چند انقراض حتی در شرایط طبیعی هم رخ می‌دهد اما ما باعث بوجود آمدن یک انقراض جمعی شده‌ایم كه به هیچ وجه طبیعی نیست. در نظر زیست شناسان، انقراض 10 تا 25 گونه در هر سال، «عادی» تلقی می شود اما در حال حاضر، سالانه حداقل چند هزار گونه و شاید هم دهها هزار گونه را برای همیشه از دست می‌دهیم.

    ما نه تنها باید به نجات و محافظت نهنگ‌ها، چیتاها، پانداها و سایر موجودات جذاب و دوست داشتنی بپردازیم بلكه باید گیاهان (شامل پلانكتون‌ها؛ موجودات میكروسكوپی كه پایه زنجیره غذایی اقیانوس‌ها هستند)، قارچ‌ها، باكتری‌ها و حشرات را هم حفظ كنیم. شما این موجودات را روی در یخچال، در باغ وحش یا در برنامه‌های تلویزیونی نمی‌بینید اما وجود آنها برای تداوم زندگی روی زمین ضروری است؛ حتی بیشتر از وجود انسان‌.

    ادوارد اُ ویلسون، زیست شناس و استاد دانشگاه هاروارد كه برای نخستین بار از واژه «تنوع زیستی» استفاده كرد می‌گوید كه حتی نقش مورچه در بقای حیات روی زمین مهم‌تر از نقش انسان است. او می‌گوید: «حتی اگر بشر به طور كامل از بین برود، سایر اركان حیات -به جز حیوانات اهلی و برخی گیاهان كه كسر كوچكی از جانداران سیاره هستند- از انقراض بشر بسیار سود خواهند برد.» در صورت انقراض گونه بشر، جنگل‌ها بازخواهند رست و گازهای موجود در اتمسفر به ثبات خواهند رسید. جمعیت ماهی‌های اقیانوس‌ها احیا می شود و گونه‌های در معرض انقراض به تدریج تكثیر خواهند شد. البته نبود انسان یك ضایعه بزرگ است اما با توجه به نجات سایر گونه‌ها، محیط زیست این سیاره شرایط خیلی بهتری بدون انسان خواهد داشت چون رفتار انسان با زمین بسیار ستمگرانه بوده است.

    به گفته ویسلون، اگر به جای گونه انسان، همه مورچه‌ها از بین بروند، نتیجه آن اسفبار و فاجعه‌آمیز خواهد بود. مورچه ها، بخش اعظم خاك زمین را زیر و رو می کند و اجازه می‌دهند هوا به خاک برسد. آنها شكارچیان بزرگ حشرات دیگر هستند و 90 درصد موجودات زنده و بسیار كوچك را به چرخه مواد مغذی خاك باز می گردانند. همچنین بسیاری از گیاهان هم به واسطه مورچه ها تكثیر می‌شوند.«اگر مورچه‌ها نباشند، تعداد زیادی از سایر گونه‌ها نیز منقرض خواهند شد و برخی اكوسیستم ها ، از هم خواهند گسیخت.»

    گونه‌های بی‌شماری از باكتری‌‌ها، قارچ‌ها و سایر موجودات میكروسكوپی مانند مورچه‌ها برای بقای همه اكوسیستم‌ها ضروری هستند. چند گونه باید از بین بروند تا اینكه تار و پود زندگی از هم گسیخته شود؟ هیچکس نمی‌داند.

    اما به اندازه كافی اطلاعات داریم كه مطمئن باشیم؛ منقرض شدن گونه‌ها تنها یك تراژدی برای خود گونه‌های از بین رفته نیست. هر چه تعداد گونه‌های گیاهی، حیوانی و سایر اشكال زندگی در یك منطقه زیستی بیشتر باشد، آن منطقه مقاومت بیشتری در برابر آسیب ها خواهد داشت و بهتر می‌تواند نقش زیست محیطی خود در تصفیه آب، غنی‌سازی خاك، حفظ پایداری آب و هوا و همچنین تولید اكسیژنی را كه ما تنفس می‌كنیم، ایفا كند.

    برای دیدن سایز بزرگ روی عکس کلیک کنید

نام:  australian-livestock-farming.jpg
مشاهده: 2
حجم:  98.3 کیلو بایت

    آنچه که می دانیم
    گونه‌های پستاندار جهان كه در حال حاضر با خطر انقراض مواجه هستند: 25 درصد

    علت اصلی تهدید و یا انقراض گونه‌ها در جنگل‌های استوایی: چرای دام‌ها

    علت اصلی تهدید و انقراض گونه‌ها در آمریكا (به گفته اداره حسابداری عمومی كنگره آمریكا): چرای دام‌ها

    امروزه، گاو‌ها و سایر حیوانات نشخوار كننده (مانند گوسفند و بز) در نیمی از مساحت زمین، چرا می‌كنند. و آنها در كنار خوک‌ها و ماكیان، بیشتر محصول مزارع جهان را مصرف می کنند. این واقعیت‌های كشاورزی، تبعات سنگینی برای زیستگاه‌های حیات وحش و همچنین تنوع زیستی داشته است.

    در حالی كه مناطق گسترده‌ای در غرب آمریكا به چراگاه گاوها بدل شده، حیات وحش بابت این تصرف، هزینه سنگینی را می پردازد. گوسفند شاخ‌چنگالی كه یك قرن پیش جمعیت آن 15 میلیون راس بود هم‌اكنون به 271 هزار راس كاهش یافته است. گوسفند بزرگ‌شاخ نیز زمانی جمعیت آن به 2 میلیون راس می‌رسید اما هم‌اكنون تنها 20 هزار راس از این حیوان وجود دارد. جمعیت گوزن شمالی نیز به همین ترتیب كاهش یافته است. دهها هزار اسب وحشی و همچنین الاغ آمریکایی نیز به دلیل اینكه با گاوها رقابت می‌كردند روانه کشتارگاه‌ها شدند. در همین حال گاوداران مانع ورود مجدد گرگ‌ها به حیات وحش شده‌اند در حالیكه بازگرداندن این حیوانات به حیات وحش بخشی از الزامات «قانون گونه‌های در معرض خطر» است.

    در سال 1999، دبرا دوناهیو استاد حقوق دانشگاه وایومینگ، كه مدرك كارشناسی ارشد در زیست شناسی حیات وحش هم دارد، كتابی نوشت. او در این كتاب مدعی شد كه مهم‌ترین كاری كه برای حمایت از گونه‌های در حال انقراض و همچنین حفظ تنوع زیستی می‌توان انجام داد، خارج كردن دام‌ها از تقریبا تمام اراضی عمومی است. در واكنش به این پیشنهاد، جیم تویی‌فرود رئیس سنای وایومینگ كه خودش یك گاودار است لایحه‌ای پیشنهاد كرد كه بر اساس آن، دانشکده حقوق دانشگاه، منحل شود.

    برخی گاودارانی كه من با آنها صحبت كرده ام حرف‌های روبن آیالا سناتور سابق كالیفرنیا را تكرار می‌كنند. سناتور آیالا در توضیح اینكه چرا او مخالف قانون حمایت از گونه‌‌های در معرض خطر است اینگونه توضیح داد:« دایناسورها، از بین رفتند ولی من دلم برای آنها تنگ نمی‌شود.» این افراد طوری صحبت می‌كنند كه گویی انقراض موجودات، بخشی عادی از زندگی است. آنها می‌گویند كه انقراض نسل حیوانات از ماقبل تاریخ وجود داشته و این مقتضای تکامل در طبیعت است. ما نباید نگران انقراض گونه‌ها باشیم چون گونه‌هایی كه امروزه از بین می‌روند آنهایی هستند كه نمی توانند خودشان را با شرایط موجود وفق بدهند تا زنده بمانند.

    شاید بخشی از اظهارات آنها حقیقت داشته باشد اما باید توجه داشت كه میزان انقراض گونه‌ها در شرایط فعلی به گفته برخی از زیست شناسان، هزار تا 10 هزار برابر بیشتر از نرخ انقراض در ماقبل تاریخ است.

    این قابل درک است كه چرا گاوداران می‌خواهند مشكلات مربوط به انقراض گونه‌ها را ناچیز جلوه دهند. یك مطالعه گسترده در مورد گونه‌‌های در معرض خطر جنوب غرب آمریكا كه در سال 1997 توسط «سرویس ماهیان و حیات وحش آمریكا» انجام شد نشان داد كه تقریبا نیمی از موجودات در معرض خطر كه در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند، توسط چرای گاوها تهدید می‌شدند.

    عامل اصلی رشد نرخ انقراض در آمریكا، جنگل‌های استوایی و سایر مكان‌ها، تخریب زیستگاه‌های حیات وحش است. هنگامی كه اتحادیه دانشمندان دلواپس به تحلیل اثرات زیست محیطی فعالیت‌های بشری پرداخت به این نتیجه رسید كه خسارت وارد شده به زیستگاه‌های حیات وحش ناشی از تولید یك کیلو گوشت گاو، 20 برابر بیشتر از تولید یك کیلو پاستا است.

    یك تغییر فرهنگی به سوی رژیم غذایی گیاهی باعث نجات بسیاری از گونه‌هایی می‌شود كه هم‌اكنون در معرض تهدید و خطر قرار دارند. این تغییر، مستلزم آن است که ما دیگر خود را اشرف مخلوقات ندانیم و به خود حق ندهیم كه هر بلایی كه دوست داریم بر سر گونه های دیگر بیاوریم و مثلا نسل آنها را منقرض كنیم. این تغییر، مستلزم پذیرش نقش انسانی مان در مراقبت و محافظت از سایر گونه‌ها است نه اینكه نقش فاتحان را بازی كنیم و در نهایت خود را نابود نماییم.

    انقراض، برگشت پذیر نیست: ما نمی‌توانیم آنچه را كه دیگر وجود ندارد دوباره بوجود بیاوریم. با این حال طبیعت دارای قدرت‌های خارق‌العاده‌ای برای مرمت و جایگزینی دارد. هنگامی كه ما یورش خود به محیط زیست را كاهش می‌دهیم، طبیعت می‌تواند آن را مرمت كند. هنگامی که مردم به سوی یك سبك زندگی مبتنی بر گیاهخواری حركت كنند، فشار تقاضای ما بر سیاره كمتر می‌شود و ما می‌توانیم نیازهای خود را بدون قربانی كردن سایر اعضای جامعه بزرگتر زمین، تامین كنیم و در سلامتی رشد كنیم.

    منبع: کتاب انقلاب غذایی (Food Revolution)
    نوشته: جان رابینز



  2. کاربران : 3 تشکر کرده اند از شما giak برای ارسال این پست سودمند:

    baher (03-11-2014),Bahman7 (20-11-2014),DiakoFeiz (05-11-2014)

 

 

اطلاعات موضوع

Users Browsing this Thread

اکنون 1 کاربر در حال مطالعه مبحث هستند (0 عضو و 1 مهمان)

برچسب برای این موضوع

بوک مارک ها

بوک مارک ها

مجوزهای ارسال و ویرایش

  • شما نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید
  • شما نمی توانید به پست ها پاسخ دهید
  • شما نمی توانید فایل پیوست ضمیمه کنید
  • شما نمی توانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
ساعت 05:29 بر حسب GMT +3.5 می باشد. Powered by: vBulletin Version 4.2.1 vBFarsi Language Pack Version 4.2
Forum Modifications By Marco Mamdouh مطالب درج شده توسط کاربران بیانگر نظر شخصی آنها بوده و ممکن است همسو با اهداف و دیدگاه های مدیریت سایت نباشد. تمامی مطالب و مقالات ارائه شده فقط جنبه اطلاع رسانی دارند.